“Kombi” si një konstruksion ambivalent: disa përkufizime mbi “Kombin”

nga Homi K. Bhabha

Marrë nga “Introduction: narrating the nation” nga Homi K. Bhabha, në Nation and Narration, ed. Homi K. Bhabha (New York: Routledge and Keegan Paul, 1990) përzgjedhur nga Randy Bass, Profesor i asocuar i Anglishtes, Georgetown University]
http://www.postcolonialweb.org/poldiscourse/bhabha/nationconstr.html

Kombet, si narrativë, e humbin origjinën e tyre në mitet e kohës dhe i realizojnë plotësisht horizontet e tyre vetëm në sytë e mendjes. Ky imazh i kombit – ose ky narracion pra – mund të duket pamundësisht romantik dhe gjerësisht metaforik, por është pikërisht prej këtyre traditave të mendimit politik dhe të gjuhës letrare që kombi merr jetë si një ide historike e fuqishme në perëndim. Një ide, detyra kulturore e të cilës gjendet në unitetin e pamundur të kombit si forcë simbolike. Duke thënë këtë, nuk duam të mohojmë përpjekjen e diskurseve nacionaliste për të prodhuar me këmbëngulje idenë e kombit si një narrativë të vazhdueshme të progresit kombëtar, narcisizmin e vetë-gjenerimit, të tashmen e lashtë të Volkut – popullit. …
Ato që unë dua të theksoj në këtë imazh të gjerë dhe liminal të kombit, me të cilin e nisa punimin, janë: ambivalenca e veçantë që e gjuan idenë e kombit, gjuha e atyre që e shkruajnë atë, dhe jetët e atyre që e jetojnë atë. Kjo është një ambivalencë që lind prej rritjes së vetëdijes se, pavarësisht prej sigurisë me të cilën historianët flasin për “origjinën” e kombit si një shenjë e “modernitetit” të shoqërisë, përkohëshmëria kulturore e kombit skalit një realitet shoqëror goxha më tranzicional.
Benedict Andersoni (në librin e tij Imagined Communities) e shpreh lindjen ambivalente të kombit me një qartësi të veçantë:
Shekulli i Iluminizmit, i sekularizmit racionalist, solli me vete një errësirë moderne… (Fare pak) gjëra i përshtateshin (i përshtaten) këtij qëllimi më mirë sesa ideja e kombit. Nëse komb-shtetet konsiderohen gjerësisht si “të reja” dhe “historike”, komb-shtetet të cilëve ata u japin shprehje politike gjithnjë gjenerohen nga një e kaluar prej kohërave që nuk mbahen mend dhe … rrëshqasin drejt një të ardhmeje pa kufinj. Ajo që unë po propozoj këtu, është se Nacionalizmi duhet kuptuar duke e rreshtuar atë jo me ideologji politike që gjenerohen dhe mbahen me vetëdije, por me sisteme kulturore pararendëse prej të cilave – por edhe kundër të cilave – ai erdhi në jetë.
“Ardhja në jetë – Qenie” e kombit si një sistem i domethënies kulturore, si përfaqësim i jetës shoqërore më shumë sesa si një disiplinë e politikave shoqërore, thekson këtë jo-stabilitet të dijes… Në vështrimin e Hannah Arendtit, shoqëria e kombit në botën moderne është “ai areal çuditërisht hibrid, ku interesat private marrin domethënie publike” dhe ku dy arealet rrjedhin parreshtur dhe në mënyrë të pasigurtë brenda njëri – tjetrit sikurse “valët në rrymën e pafundë të vetë procesit të jetës”. Akoma më pak i sigurtë është Tom Narin, që e quan kombin “Janusi modern”, kur thotë se “zhvillimi i pabarabartë” i kapitalizmit shenjon si progresin, ashtu edhe regresin, si racionalitetin, ashtu edhe irracionalitetin politik, në vetë kodin gjenetik të kombit. Ky është një fakt strukturor, ndaj të cilit nuk ka përjashtime dhe “në këtë kuptim është një deklarim ose pohim ekzakt (jo retorik) mbi nacionalizmin të thuash se ai është nga natyra ambivalent”. (m.b)

© nacionalizmidhedemonetetjere

This entry was posted in Nacionalizmi, Përkthime and tagged , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s